BABALAR GÜNÜ KOT PANTOLON ve BABAM!

Ben de, babamı yalnız “Babalar Günü”nde hatırlamıyorum. Ömrümün her dakikasında annemi ve babamı, kendileri ile birlikte yaşadığım günleri anıyor ve benim için birlikte yarattıkları sevgi deryasındaki tüm güzellikleri hatırlıyorum.

1950’li yıllarda, yani Çorum Lisesi öğrencisi olduğum günlerde Kore’ye gönderilen Türk Birliği’nde görev alanlar dönüşlerinde beraberlerinde getirdikleri, fotoğraf makinası, teyp, naylon giyim eşyası ve kot pantolonları satarlardı.

Daha önceki yazılarımda anlattığım gibi ilk fotoğraf makinamı bu yolla temin etmiş ve oldukça uzun bir süre amatör olarak Çorum Lisesi’nde “Fotoğrafçılık Kolu”nu kurarak Foto Yaşar’ın desteğiyle fotoğrafçılık yapmıştım.

Bir müddet sonra babama kot pantolon da satın almayı istediğimi söyleyince, bana beklemediğim bir tepki gösterdi ve “bir kot pantolon alıncaya kadar yirmi tane kumaş pantolon al” dedi. Nedenini sorduğumda, benim kot pantolon giymemin uygun olmayacağını belirtti ve “El alem ne der!” dedi.

O yıllar Çorum bugün olduğu gibi dış dünyaya açık değildi. Kapalı bir toplumdu.. Biz gençlerin her hareketi toplum tarafından yakinen takip ve tenkit ediliyordu.

Benim kot pantolon giymemi uygun görmeyen babam, 1956 yılında Almanya’ya tahsile gideceğim günlerde özel olarak Ankara’ya gitti ve belki de kendisinin hiçbir zaman giymediği İngiliz kumaşından bana pantolonluk kumaş aldı ve dükkanımızda kiracı olarak oturan terzi Mehmet Başıbüyük’e diktirdi.

Babamın bu ikazını hiç unutmadım ve bir daha hiç kot pantolon giymedim. Giydiğim taktirde, 1958 yılında vefat eden rahmetli babamı huzursuz edeceğimi düşündüm.

Bu “Babalar Günü”nde de bir defa daha çocukluk ve gençlik günlerime geri döndüm. Hayat merdiveninde ona layık olacak şekilde adım adım ilerledi isem de sık sık kendisinin yokluğunu ve bilhassa sert görünümünün altında gizlenen sevgisinin eksikliğini her zaman hissettim.

Değerli okuyucularım,

Babanız yaşıyorsa ne mutlu size!

Onu son defa ne zaman kucakladınız ve öptünüz?

Geç olmadan babalarınızı, kendiniz için ve benim gibi babalarını kaybetmişlerin adına da kucaklayınız ve öpünüz…

Antalya, 15.Haziran.2007